Pagina's

zondag 20 september 2009

Mooi weer en slechte wegen in MH2d

Zaterdag weer vroeg uit de veren. Zes uur vertrokken en om half acht stonden we bij Maastricht aan de benzinepomp. Bij broer Hans kwam de stoelgang wat later op gang zodat het iets langer duurde. Positief was dat Henk nog een pak Nutricia hersteldrank bemachtigde, zodat we na het fietsen koek en sopie hadden.

Mas, Hans en Leen gingen als eerste weg. Theo z'n startbewijs kwam nog niet gelijk af, dus na een kwartiertje de rest ook maar vertrokken. Kees en Keurtje hadden er zin an, de rest reed wat gedoseerder. Leon zelfs wel opvallend veel, vermoedde dan ook al snode plannen, wat klopte. Op de 1e controlepost nog samen met Kees aangekomen. Wat een tegenvaller zeg, alleen een stuk groene banaan en water. Heb zelfs Leon nog moeten bijvoeren met een snee krentenbrood, want die rekende op overvloedige bevoorrading. Het gemiddelde lag met ruim 27 km/u nogal hoog. Theo had een bypass gedaan over het 120 km parcours en sloot tot onze verassing weer aan. Echter van korte duur, want hij had geen zin in controleposten en reed door. Kon nog wel een afdaling van Theo zien. Die man neemt risico's zeg. Gaat als een steen naar beneden en wint daar veel terrein. Behoorlijk link hoor, niet veel zicht in de bochten daar en de wegen zijn ook niet overal even best en schoon. Na een bocht even samen met Henkie en Theo de aansluiting verloren omdat er vlak voor onze neus een vrachtwagen de weg op draait. Lekker op eigen tempo verder. Zie niemand meer, op de steile Hanzez haalt Kees me onverwacht weer in. Ben ze voorbijgereden, terwijl ze bij een benzinepomp stonden te bevoorraden. Weer een mentale dreun voor Henk, moet op de Hanzez weer van de fiets ondanks z'n compact. Voor ons allen en Henk een groot raadsel. Heeft zoveel vermogen in de benen, een stuk meer als Mas, die wel fietsend bovenkomt. Aan de mentaliteit kan het ook niet liggen, een knokker bij uitstek. Daar moeten we nog eens over nadenken. Als we Henk tenminste nog kunnen bewegen om nogmaals aan een klimtocht deel te nemen. Wat een klotewegen tussen de 1e en 3e controlepost. Slecht, veel grind en op sommige plekken lijkt het wel of de asfalt zo is weg gekwakt in de gaten. Aan de zijkant van de weg is soms over een meter breed niet te rijden. Nog maar niet gesproken van de drukke wegen waar we op uitkomen, het vele verkeer en de gevaarlijke oversteekpunten. Snap niet dat Mas hier durft te fietsen. Na de 2e controlepost geeft Kees Leon een pak slaag op de steile Lemmetrie, Leon neemt echter wraak op de langlopende Rabosee waar het tempo zo hoog ligt dat Kees wordt gesloopt. Na de derde controlepost sta ik even lekker te wildplassen en ben net te laat terug op de fiets om aan te sluiten bij de mannen. Geen ramp, wil toch op eigen tempo rijden en ga met Adrie, die goed is, verder. Het gedoseerde rijden heeft wel resultaat, geen kramp dit keer. Wel een dipje rond de 140 km. Adrie rijdt echter lekker door aan kop en houdt me lekker uit de wind. Opvallend veel mensen in de problemen. Kees zei het al, er zijn hier duidelijk minder echte klimmers als in de GĂ©ants. Op de laatste klim krijgt Adrie kramp in beide benen en moet er even af. Heeft veel gegeven in het laatste stuk. Natuurlijk wacht ik even, zodat we samen aankomen. Een gemiddelde van zo'n 26 km/u, dat is hard. Voor m'n gevoel waren de klimmen ook iets makkelijker en waren er sowieso minder hoogtemeters. (2300 ipv 2600). Stemming in de tent was weer opperbest, Kees en Leon gingen nooit meer naar uus.

3 opmerkingen:

  1. Dat van Henk W. is niet verwonderlijk. Ondanks het feit dat velen binnen onze toerclub niet aan deze theorie willen, zijn de prestaties van zowel het racefietsen, als ook het onderdeel klimmen voor het grootste deel genetisch bepaald. Slechts een klein percentage winst kan behaald worden d.m.v. trainen. Dit is dan ook direct de reden dat ik nooit meer dan 2x per week op de fiets zit, meer trainen is zinloos.

    Hieroder het bewijs uit het gezaghebbende tijdschrift Nature:

    KLIMMEN ZIT IN DE GENEN

    Bergbeklimmers die zonder zuurstof tot boven de zevenduizend meter kunnen komen, danken die prestatie mogelijk aan hun genetische aanleg. Onderzoekers van het centrum voor cardiovasculaire genetica van het University College in Londen hebben ontdekt dat deze klimmers vaker beschikken over een specifieke variant van een gen dat een rol speelt bij de opname van zuurstof en voedingsstoffen door spiercellen. Het gen is verantwoordelijk voor de aanmaak van het ACE-eiwit dat betrokken is bij de regulering van
    de bloeddruk, maar ook invloed lijkt te hebben op de spierontwikkeling, ledereen heeft twee kopieen van het gen, dat in twee varianten voorkomt: I en D. De Ivariant codeert voor minder ACE-eiwit, de D-variant voor meer. leder persoon kan de II-variant, de DD-variant of de ID-variant hebben. In het wetenschappelijk tijdschrift Nature (21 mei 1998) melden Britse onderzoekers dat bij klimmers die zonder zuurstof tot boven de zevenduizend meter kunnen stijgen, de II- en ID-vorm veel vaker voorkomen dan de DD-variant.
    Onder de vijftien onderzochte klimmers die zonder zuurstoffles tot boven de achtduizend meter kunnen komen, zat zelfs niemand met de DD-variant. Zes van de vijftien hadden de ID-variant, de
    andere negen hadden de II-combinatie.
    (Bron: CNN Health op Internet)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Maar goed dat de meesten van ons voor het plezier fietsen en weten dat trainen wel degelijk zin heeft, hoe dat ik dat weet, omdat mijn eigen onderzoek uitwijst dat ik dit jaar namelijk de meeste km gereden heb sinds de laatste 10 jaar en navenant ook beter fietst.
    Engelse onderzoekers kunnen daar nog een puntje aanzuigen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Helemaal mee eens. Vindt ook dat iedereen voortaan maximaal 2x per week mag trainen.

    BeantwoordenVerwijderen