Pagina's

zondag 4 september 2011

Een heet ritje

Een nieuwe auteur met brandende ambities. Old Mas welkom. Altijd leuk weer eens een andere invalshoek van het fietsgebeuren te zien.



Zaterdag de Brouwersdam op het programma. Een rondje van Theo, waar Tandje Bij zich nu ook aan gaat wagen. Speciaal hiervoor vertrekken we een half uur eerder. 's-Morgens wordt het al zo warm dat ik het niet helemaal vertrouw. Na deze koude natte zomer zijn we niks meer gewend. Bij het eten neem ik voor de zekerheid een paar extra glazen water. Ondanks wat afwezige Tandje Bij leden toch 15 man aan de start. Gaby, Frank en Paul uit Oud-Vossemeer en Melanie zijn als gastrijder aanwezig. Onze Vossemeerse vrienden hadden de mail van Mas gelezen en hun kans waargenomen, goede communicatie loont dus wel, hulde voor Mas.



De zuidenwind zou moeten zorgen voor een rugwindje, maar als ik met Adrie aan kop de Krammer oprij voelt het toch echt aan als een tegenwindje. Ondanks af en toe wat wisselingen blijft het tempo redelijk beschaafd en dat is maar goed ook, want ik vind het redelijk benauwd. En dan te bedenken dat we hier vorige week met de Bidon nog nat en verkleumd zijn teruggedraaid naar Tholen. Op Schouwen is het lekker rustig maar vanaf Scharendijke is te zien dat velen mensen deze zonnige dag nog willen benutten. Op de Brouwersdam staat het vol met auto's en dartelt al het natuurschoon vrolijk in de rondte. Op aangeven van Theo kiezen we de hoofdweg, want het fietspad is te druk. Aangemoedigd door al dat aanwezige vrouwelijk schoon gaat ons tempo een paar kilometer omhoog. Na de dam moet er dan ook weer nodig getemperd worden. Als onze hardrijders de smaak te pakken hebben gaat de snelheid niet vanzelf naar beneden. Al snel vallen er gaten met de achterhoede en dat is niet de bedoeling. Op Goeree hebben we al weer snel de wegen voor ons zelf en heb ik alle tijd om een praatje te maken. Theo gaat over het sluisje richting Dirksland. Een paar oudere mensen kijken met grote ogen toe als Theo daar met flinke vaart overheen suist. Mas moet echter afstappen, wat in zijn geval ook niet onverstandig is. Er wordt besloten in Dirksland even te stoppen bij de benzinepomp om de bidons te vullen. Daar blijkt de grote temperatuur omslag een slachtoffer gemaakt te hebben. Gastrijder Paul zat al enige tijd hijgend aan het staartje te bungelen. Volgen z'n maten Gaby en Frank niets voor hem. Als we stoppen wordt hij onwel en rest niets anders als het thuisfront te bellen voor transport.



Na het vertrek stuiven onze snelle mannen er in een stevig tempo vandoor en dat is de nekslag voor Melanie en Mas. Nadat we weer bij elkaar zijn wordt er besloten met een tempo van 30-31 km/u naar huis te rijden. Ook het extra lusje wat Theo in z'n hoofd heeft gaat niet door. Op de Krammer blijkt dat het zwaar is geweest, bij meerdere mensen raakt de tank leeg. In de KMC classic heb ik zelf ook wel eens zo'n klap met de hamer gekregen. Toen werd ik gered door de gelletjes en hulp die ik van Izak kreeg. Sindsdien heb ik zelf ook meerdere gelletjes op zak en ga zorgvuldiger om met het op tijd drinken. Moet zeggen, tot nu toe lijkt het te werken. Of is het zoals Adrie zegt. Als je ziet dat een ander het zwaar heeft, krijg je zelf extra moed. Samen met Izak kan ik me eigen in de staart nu verdienstelijk maken voor Melanie en Mas. Ook Theo laat zich terugzakken van kop om een handje te helpen. Al met al heel sociaal. Terug bij café Smerdiek staan Melanie d'r ogen hol. Deze tocht heeft een behoorlijke tol geeist. Ook broer Hans moet er aan geloven, als hij neerploft in het benauwde café breekt het zweet hem uit. De sigaret die Wim opsteekt is de genadeslag. Als een speer verdwijnt hij misselijk huiswaarts. Een leuke tocht, maar evenals vorige keer over de Zeelandbrug blijkt dat een tocht van rond de 125 km zonder rustpauzes niet te onderschatten valt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten