Pagina's

zondag 25 september 2011

Momenten om bij stil te staan

Zaterdag voor mij een flutdag. Iedereen had er zin in met dat prachtige weer en er werd dan ook stevig doorgereden. Waarschijnlijk daarom dat er geen tijd was om te waarschuwen voor een dikke tak die op het fietspad lag en zes spaken in m'n achterwiel om zeep hielp. Bleef gelukkig wel overeind, dus dat was dan nog een meevaller. Een wonder dat ik op dat achterwiel ben thuisgekomen. Op de Krammersluis kwam Jacco voorbij in de auto en dacht aan m´n gezicht te zien dat ik na onenigheid was gedraaid. Dat klopte wel enigszins want na dit voorvalletje had ik niet m´n meest vrolijke gezicht op staan.

Een ander gedenkwaardig feit in deze rit hoorde ik achteraf in de cafĂ© bespreking. Bij ons nieuwe lid Leo Dijksman liep de hartslag op tot tweehonderd. Dat klonk toch wel zeer verontrustend. Hoorde van hem dat er al eerder problemen waren, gecombineerd met het straffe tempo leidde het tot dit euvel. Leo wou alleen terug rijden. De groep besloot echter tot samen uit samen thuis, kortte de route in en reed in een rustiger tempo naar huis. Zeer verstandig, want in zo´n geval kan je niet iemand zonder begeleiding naar huis laten rijden. Zondagmorgen bij de Bidon was er nog sprake van een onregelmatige hartslag bij Leo, maar ging het al weer stukken beter.

Een ander moment om bij stil te staan kwam even later aan het licht. Op de tafel stonden wat zakken met appelflappen. Ons oudste lid, Leen van Driel, is jarig geweest. Liefst zeventig jaar geworden. Ongelooflijk als je ziet hoe hij dan meerijdt. Vorige week In Limburg reed hij nog menig jonge vent uit de wielen. Het gehoor begint dan wel sporen van slijtage te vertonen, op sportief vlak echter niet te stoppen. Een sportman in hart en nieren waar menigeen jaloers op kan zijn. Leen proficiat, en dat je nog vele jaren met ons mee mag rijden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten