Pagina's

maandag 19 september 2011

Tandje Blij

Bereid u voor op een lang verhaal, want er was veel te vertellen!

Vrijdag een welverdiende vrije dag. In de ochtend nog op visite bij broer Ard die jarig is en dan samen met Anita op weg naar kasteel Vaeshartelt in Maastricht. Hans en Anja komen bijna tegelijkertijd met ons aan. Gezamenlijk boeken we in, niet zo moeilijk want alles staat op naam van Poot. Even de kamer inspecteren en de bagage dumpen en dan op weg naar het terras. Theo en Marga zitten al relaxed in het zonnetje te wachten. Eén voor één druppelen de stellen binnen. René en Ans, Adrie en Melanie en Ron en Jeanet. Natuurlijk lacht Theo me uit als ik samen met Hans alvast de route naar de start bekijk, maar ik vergeef het hem want ik weet dat ie stijf staat van de spanning. Voor het avondeten heb ik m'n zinnen gezet op een stevig bord pasta, want die koolhydraten kan ik de volgende dag wel gebruiken. Anderen hebben liever een goed stukje vlees. In Valkenburg vechten de restaurants om een plek, dus geen probleem. Het nachtleven laten we even links liggen want een sportman weet wanneer hij moet rusten.

Het ontbijtbuffet begint pas om 7.30 uur. Om 7.15 uur kunnen we gelukkig al aanschuiven. Eén man heeft alle tijd. Theo gelooft heilig in een vast patroon en eet een bord koude Brinta op z'n hotelkamer.Onze voorbereiding werpt z'n vruchten af, zonder mankeren rijden we naar de start van de Mergelheuvelland 2-daagse en zijn daardoor toch nog redelijk op tijd. Mas staat al glunderend op ons te wachten. Leon staat in z'n aerodynamische pakje en dat zegt me al genoeg. Ook Izaak en Onno staan als strak gespannen snaartjes. Kees heeft z'n bedenkingen maar sluit toch bij ze aan. Theo z'n recept ken ik al, niet stoppen bij de posten overlevend op de gel in de achterzak, als een baksteen afdalen en het grootste deel van de rit alleen rijden. Adrie en Wim M. gaan ook voor de 160 km en wij zien het samen wel zitten. De overige mannen gaan samen met Melanie voor de 120 km. De lange route begint met een extra lus van 40 km. Het is hier wel erg rustig. Tot Slenaken, rijden de vijf constant een 200 meter voor ons. Op de Loorberg zien we het vuurwerk losbarsten en spurten de heren van elkaar weg. Hierna krijgen we ze niet meer in zicht. Met z'n drieën werken we prima samen. Vlak na de eerste stop op 70 km bij Blegny, breekt de ketting van Wim M. Wij kunnen niets doen en dus wordt de organisatie gebeld. Na een poosje wachten rijd ik samen met Adrie door, want het gaat nog wel even duren. Eeuwig zonde want het ging net zo lekker. Dat kasteelheer en jonkvrouw spel heeft schijnbaar goed voor Adrie uitgepakt, hij heeft een superdag. In een stevig tempo trekken we mooi gelijk op en tot de 2e passage van Blegny gaat het prima. Als ik na de controlepost weer opstap lijken de beentjes om onverklaarbare redenen opeens wel van elastiek en wordt het ploeteren. Gelukkig kom ik na 25 kilometer weer terug tot leven, net op tijd om de lastige Cote de Schophemerheide bij Altembroekzodat te overleven. Na m'n wederopstanding kunnen we het laatste stuk weer lekker doorrijden en passeren nog aardig wat andere fietsers. Was duidelijk niet de enigste die het zwaar had. Als we rond tien over vier binnenkomen zijn we de laatsten. Vlak voor ons is de 120 km groep gearriveerd.

Theo z'n taktiek heeft gewerkt. Ondanks dat hij diverse malen is ingehaald door Izaak en consorten is ie toch als eerste gearriveerd. Van Kees hoor ik dat Izaak oppermachtig was. Onno is kapot gegaan. Leon, de man met de meeste parcourskennis heeft, naar ik aanneem van vermoeidheid, een verkeerde afslag genomen en is op 115 km blijven steken. Kees heeft het ook zwaar gehad en weet nu al dat hij dit volgende keer niet meer zo doet. Ik blij dat ik daar niet bij was. Bij de 120 km groep is alles in goede harmonie verlopen. Melanie kreeg het op het laatst wat zwaar, maar voor de rest alleen maar tevreden gezichten en een heel blije Mas, die me verzekerd dat het heel goed is gegaan. Ook de ketting van Wim M. is uiteindelijk gerepareerd en hij heeft toch nog een kort rondje gereden. Terug naar het hotel gaat best goed. Had gedacht dat ik na dat zitten in de tent met een biertje de benen niet meer rond zou krijgen, maar dat valt mee. Lang geleden dat ik zo'n lange afstand op de teller had staan, ruim 190 km.

Als we in de bar zitten komen onze dames terug van een dagje Maastricht. Ans heeft d'r handen vol tasjes, maar René blijft lachen. De dag was goed geslaagd, ze hebben heerlijk over ons gebabbeld, gewinkeld en op het terras gezeten. Zelfs zo gezellig dat ze besluiten een nieuwe club op te richten, Tandje Blij, gespecialiseerd in het verkennen van gezellige stadscentra. Na een lekker etentje op het Vrijthof, waarbij Theo de nodige snedige opmerkingen van de dames weet te ontlokken, de volgende morgen nog een gezamenlijk en uitgebreid ontbijtbuffet om een geslaagd weekend af te sluiten. Zo'n gezellig samenzijn is wel voor herhaling vatbaar.

2 opmerkingen:

  1. Echt een leuk stukje Wim, zelf heb ik blijkbaar een schrijversblok, dus ben ik blij met jouw bijdrage

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk stukje Wim, ik ga zelfs twijfelen deze rit weer in mijn programma op te nemen.

    BeantwoordenVerwijderen