Pagina's

donderdag 6 oktober 2011

Een hardloper met sporthart en een flying doctor.

Zaterdag 1 oktober, de Zeeuwse kustmarathon. Wederom mag ik Kees begeleiden. Terwijl Wim en Onno al rondrijden in de ATB marathon, wurmen wij ons door het drukke verkeer richting Burgh-Haamstede, waar ik Kees afzet voor de start. Zelf door naar Zoutelande om vandaar terug het parcours op te fietsen. De timing klopt, ik ben mooi op tijd op het eerste bevoorradingspunt.

Op 47.30 minuten komt Kees niet al te ver achter de eerste dames alleen het 10 km punt voorbij. Het flesje drinken is hard nodig, het is bloedheet. Sommige atleten druipen al van het zweet en zien er behoorlijk afgeleefd uit. Dat zal een heel zware marathon worden. Gauw een paar fotootjes van Kees op de dam en dan door naar het volgende punt, de strandopgang. Altijd gezellig daar, een drumband, een hoop volk en o wonder op 1 oktober, leuk ogende dames in bikini. Kees komt er weer aan. Ik loop een piepklein stukje mee, geef het flesje en vraag even hoe het gaat. Nog goed en zo ziet het er ook uit. Dan wordt het voor mij moeilijk, door al die stranddrukte heb ik de nodige moeite om m'n volgende punt bij Oost-Kapelle op tijd te bereiken. De slijtageslag wordt zichtbaar. De eerste dames liggen uit elkaar, veel lopers gaan zichtbaar kapot en de nodige opgevers. Ik kan zien dat ook Kees het heel zwaar heeft, maar hij loopt nog. Voor m'n laatste bevoorrading moet ik door de drukte weer omrijden. Ik zie Kees niet meer tussen de intussen bekende gezichten. Shit gemist, gauw een stukje verder fietsen en opnieuw proberen. Nog niet, weer een stukje verder voor de laatste kans. Weer niet, toch maar blijven staan en daar komt Kees toch nog. Zelfs Kees is maar een mens, door de hitte heeft hij ook de klap met de hamer gekregen. De laatste kilometers verliest hij nog aardig wat tijd. Na de finish echter geen teleurstelling.
In deze loeizware omstandigheden is Kees tevreden met z'n prestatie en blij dat hij ondanks verschrikkelijk zere benen toch de finish heeft gehaald en dat kenmerkt het echte sporthart. Het resultaat mag nog steeds gezien worden, 98e van de ruim 1300 lopers met een tijd van 3.39.31 en een 7e plek bij de mannen 55+.

Als ik achteraf nog even aanwip in café Smerdiek, minder mooi nieuws. Misverstand in de bocht, Theo en Hans K. knallen hard tegen elkaar en vallen hard. Ook de verwondingen zijn niet mals. Theo heeft achteraf nog veel last van gekneusde spieren en Hans een hoofdwond en een scheurtje in een wervel. Nog één geluk, ons peloton heeft een ware flying doctor in de gelederen. Tijdens de Giro de Italia toerrit heb ik het zelf van nabij meegemaakt en wederom blijkt René als Ehbo-er veel in z'n mars te hebben. Niet alleen verleent hij directe hulp en zorgt dat Hans gestabiliseerd blijft, wat wel eens heel belangrijk geweest kan zijn, ook begeleidt hij Hans in de ambulance naar het ziekenhuis en blijft ook daar ter plaatse. Een dikke pluim. Broer Hans neemt 's-avonds het thuistransport van de fietsen voor z'n rekening dus ook dat is keurig opgelost. Hopelijk van de winter wat minder voorvallen.

1 opmerking: