Pagina's

maandag 7 november 2011

Wintertraining wordt zomertraining

Zaterdag wederom uitzonderlijk weer. Zeker 16 graden, een zonnetje en nagenoeg geen wind. Toch is het door de nattigheid in de voorgaande nacht een bende op de polderwegen. Daarom vragen we Theo te kiezen voor brede schone wegen. Zelf voel ik me allesbehalve zelfverzekerd. Ergens in de loop van de week heb ik of een kou gepakt of ben aangestoken met een virus. Het staat me nog goed voor de geest hoe er de afgelopen weken is gereden en ik weet niet of de bruin dat wel kan trekken. Ga dan ook gelijk naar achter en hoop zo toch weer in één stuk thuis te komen.

Voor de rest lijkt iedereen in de groep zich prima te voelen. Als we over de Philipsdam richting Goeree vertrekken gaat het tempo naar zo'n 35 km/u en komt daar bijna de hele rit niet meer vanaf. Iedereen doet z'n werk, waardoor het tempo wel mooi constant is en dat scheelt een slok op een borrel als je achterin rijdt. Maar ik ben niet alleen, ook Niek is na lange afwezigheid weer terug en kijkt de kat eerst uit de boom. Hetzelfde geldt voor Ron, maar dan na een vakantie. Op Goeree gaat Ron meedraaien, maar komt tot m'n grote verrassing Theo naar achter. Het is duidelijk dat dit hem niet lekker zit, maar de pijnsteken in verschillende spieren zijn dusdanig dat hij wel moet. Hij praat zelfs al over een mogelijke operatie. We hebben wel het geluk dat we alledrie behoorlijk kunnen sturen en aangesloten blijven. Want constant
gaten dichtrijden met deze snelheid is geen makkie. Op de Krammer krijgt Niek er zin in en rijdt met Amando en Izaak bij de eersten omhoog en ook nog eens de dam over. Best knap na zo weinig kilometers, zelfs als je in het begin in de staart hebt gereden. Theo toont ook karakter. Het feit dat hij achteraan moest rijden doet meer pijn als de spieren. Halverwege de Krammersluis neemt hij het roer over en laat dit niet meer los. Op de Philipsdam gaat het tempo omhoog en in een lint rijden we achter hem aan. Onderweg worden Leon, Jacco en Kees opgepikt, zodat we zowat als volledige groep aan de andere kant aankomen. Al ruim voor de Krammer wisten we het, Theo heeft een rekenfout gemaakt. De bedoeling was een afstand van ongeveer 85 km. Dat worden er echter 95. Nou is ie normaal niet helemaal te vertrouwen op dit gebied, we weten allemaal dat voor Theo in de voorgaande weken hoe langer hoe beter het motto was. De excuses zijn dit keer echter welgemeend. Nu hij zijn gebruikelijke doorsteekjes in de polder niet kon maken was de afstand stukken moeilijker te bepalen. Ondanks m'n kortademigheid doen m'n benen nog hun werk. Voel echter wel dat m'n batterijen redelijk op zijn. Niet vreemd, als we terug zijn bij café Smerdiek staat er een gemiddelde van 33,5 km/u op de teller en dat is voor deze tijd van het jaar eigenlijk idioot hard. Zelfs als zomertraining zou dat zeer pittig zijn, maar als gezegd de omstandigheden waren extreem goed.

De meesten vertrekken op tijd uit het café, want in de avonduren hebben we voor het eerst in vele jaren weer een feestavond van onze club. Nou ben ik zelf bepaald niet het grootste feestvarken van de club, dus was ik best wel een beetje ongerust of m'n voorbereidingen als organisator zijnde goed zouden uitpakken. Natuurlijk altijd leuk om naast het fietsen eens gezellig samen te komen. En voor onze vrouwen een mooie gelegenheid om de nieuwe gezichten in de club eens te ontmoeten. Saskia had het eten goed verzorgd en ook de appeltaart viel in de smaak. Je zal het nooit iedereen helemaal naar de zin kunnen maken, maar voor mijzelf ieder geval een gezellige avond. Ook nog even dank aan Ron en René voor het beschikbaar stellen van hun apparatuur.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten