Pagina's

zondag 10 november 2013

Fietsvakantie 2013, Gran Fondo Giordana

Ondanks dat het al weer wat maanden geleden is wil ik toch de ervaringen van onze fietsvakantie in juni nog met jullie delen. Hadden al een weekje fietsen op Mallorca te pakken in april maar het echte werk zou pas in juni komen: de Gran Fondo Giordana of voorheen genoemd de Gran Fondo Marco Pantani.Voordat we aan ons Italiaans avontuur zouden beginnen in onze zomervakantie eerst nog wat klimkilometers maken, zodoende op de dinsdag vertrokken naar de Vogezen waar we neerstreken in Le Valtin.Buiten ons twee was het hotel Le Vétiné ruim bevolkt met zo op het zicht allemaal gepensioneerden die hier niet kwamen fietsen maar wandelen. Na verkenning van de kamer eerst maar eens het regionale biertje geproefd, het zou zeker de goedkeuring krijgen van meerdere Tandje Bij leden. Woensdagmorgen zo rond de klok van 09:30 vertrokken om de langste route van 115 km te gaan fietsen, routebeschrijving was met reisbescheiden meegestuurd. Begonnen met wat glooiende weggetjes en toen Col de Schlucht, een goedlopend klim met max. 5 %, een goed begin om wat warm te draaien, en warm werd het zeker de temperatuur ging al tegen de 30 graden. In het plaatsje Munster aangekomen waar de plaatselijke stratenmaker nog wel wat geld kon verdienen, een variant op de kinderkop lag hier golvend en schots en scheef. Vanuit Wasserbourg richting Le Petit Ballon, hier ging het met enkele stukjes van 16% even erg zwaar, met bijna 9 km lengte en gem. 7.5 % stijging was het flink aanpoten, bijna bovenaan even gewacht op Mélanie.De grote bidons gingen in rap tempo leeg met temperaturen van ruim boven de 30 graden. Net wat hersteld en daar kwam Col de Platzerwasel al weer aan, hier werd het toch serieus zwaar, gelukkig had ik nu achter een 29 gestoken anders had ik allang geparkeerd gestaan, 16 km klimmen met 4,8 % gemiddelde stijging. Door mijn lege bidons die ook nog eens nergens waren te vullen, geen restaurantje of een kraantje te zien, liep de macht uit mijn lijf en tot 2 keer toe mijn fiets in de berm laten vallen om wat bij te komen omdat ik niet meer vooruit kwam. Mélanie die zich wel verstaanbaar kan maken in het Frans is naar een Franse opa toegegaan die aan het picknicken was met zijn kleinkinderen en gevraagd om een flesje water, maar biensur antwoordde de man en we kregen een flesje water mee, nog willen betalen maar was niet nodig, konden zelfs nog een stuk stokbrood meekrijgen maar daar hadden we geen behoefte aan. Wat kilometers verderop toch nog water en een groot glas cola kunnen bemachtigen, wat kan men daar van opknappen. Het laatste klimmetje naar Col de le Collet maar over geslagen want de kramp was nabij, een 5 km lange afdaling naar het hotel waar net de 70 km per uur niet werd aangetikt. Er stonden 102 km op de teller met 2168 hoogtemeters, nu eerst maar herstellen voor morgen. Enkele flinke regenbuien donderdagmorgen weerhielden ons om vroeg te vertrekken, het werd begin middag en met 22 gr aangenamer fietsweer, zeker om te klimmen. Achtereenvolgens Col du Surceneux en richting Gerardmer om dan een pittig klimmetje te krijgen, Col de Sapois. Bij het skistation van La Bresse aangekomen waar het opletten was door de vele diepe gaten in het asfalt, hier slalommend langs gereden. Col des Feignes en Col de le Collet en we waren weer in het hotel met 1170 hm en 60 km gefietst. Of we nu klaar zijn voor het grotere werk moet nog blijken, vrijdag vertrek naar Aprica, Italië. Vrijdagmorgen op weg naar Aprica, eerst een stukje Zwitserland en dan Italië waar ook weer ervaring werd opgedaan in klimmen en dalen maar dan met de auto, moesten 2 bergpassen over. Aan doorgaande weg in Aprica ons hotel, ietwat veroudert, kleine kamer, kleine douche maar wel een balkon, die werd naderhand gebruikt voor stalling van onze fietsen. We zijn in Italië dus bij avondeten als voorgerecht pasta, als hoofdgerecht kon men natuurlijk ook nog pasta kiezen. Zaterdagmorgen de startnummers opgehaald, chip voor de tijdmeting, bijbehorend shirt, diverse gelletjes en wat fietsprullaria. Tegen de middag nog even de fiets gepakt voor een kort rondje richting Edolo, het werd wat donker en geen zin in een nat pak en terug gedraaid, als middagmaal weer maar een bordje pasta. Om 17:30 bij de plaatselijke VVV uitleg over de te rijden rit, het hoofd van organisatie en zelfs de burgemeester was hierbij aanwezig om uitleg te geven over de route, de veiligheid van de renners en mogelijke knelpunten, dit vervolgens weer vertaalt in het Engels. Was het nu de Gran Fondo Giordana, deze naam zou waarschijnlijk ook weer gewijzigd worden in de toekomst en wat ik ervan begreep ging het hier om sponsoring. Avondeten hoe kan het ook anders weer begonnen met pasta zij het nu in een andere vorm en smaak. Was de vorige avond de eetzaal voor nog geen kwart gevuld, nu zat hij vol met luidruchtige Italianen, meest jonge fietsers van dacht ik net in de 60 kg. Zaterdagmorgen om 06:00 opgestaan en aan het ontbijt, de Italiaanse tafels waren al leeg met de pastasaus nog op tafel. Wij om 07:15 naar de start, hadden volgens startnummer nog wel een paar honderd meter naar voren kunnen gaan maar vonden dit niet belangrijk, we stonden bijna achteraan in de rij. In een wolk van confetti over de startlijn gereden, de eerste 30 km geneutraliseerd vanwege de drukte. Men mocht hier nog niet echt hard rijden daar er voorgaande jaren nogal eens een ongelukje gebeurde in het gedrang om vooraan te komen. Eerste klim de Gavia die 17 km lang is met stukken tot 12% stijging en met 2 km voor de top nog een tunneltje door waar je geen hand voor ogen zag, de verlichting die er aan de wand hing waren als speldenknoppen zo groot. Een enkele fietser had dan nog wel een achterlichtje bevestigd en dan op goed geluk maar volgen, gelukkig ongeschonden weer buiten gekomen. Hoe dichterbij de top hoe meer sneeuw er lag en het kouder het werd. Op de top wat gegeten en gedronken, de mouwtjes en het windjack aan en gaan in de afdaling.Wel met beleid vanwege de vele slechte stukken in de afdaling. Eenmaal in het dal was men de kou weer snel vergeten met 25 gr maar stond er wel veel wind en dat ook nog eens tegen. Na goed 100 km het bordje Passo Mortirolo en aan de voet van de klim nog wat koeken en vocht naar binnen gewerkt. Begonnen met bocht 30 dus nog behoorlijk wat te gaan, ook op stukken aangegeven de maximale stijging en als er dan staat 18% dan slaat de macht al bijna uit je benen. Moest ik hierna ook de St. Crhistina nog op ? Enkele keren gestopt omdat je jezelf afvraagt waar doe ik het toch voor, er waren er meer die even aan de kant stonden voor een korte pauze. De laatste 3 km was nog redelijk te klimmen met maximale stijging tot 10% en dan eindelijk de verlossing de TOP. Mezelf volgestopt bij de bevoorrading met keuze uit cakejes, bananen, gedroogd fruit, cola, sportdrank en water. Net na vertrek nog een sms van Kees of ik toch zeker maar de grote ronde zou rijden en niet voortijdig zou stoppen, had de keus al gemaakt en ging voor de medio fondo en liet de St. Christina voor wat hij was. Afdaling Mortirolo was ook weer opletten door de gaten en scheuren in het wegdek, werd zelfs nog getrakteerd op enkele klimmetjes waar ik niet meer op zat te wachten. Vlak voor Aprica weer op de doorgaande weg aangekomen waar ook weer al de pijlen hingen om af te slaan voor de lange rit maar geen moment getwijfeld en naar de finish gereden.Het lichaam zei dat het genoeg was geweest. Stond net 10 minuten aan de finish en kwam Mélanie al aan, zij had buiten de bevoorradingsstops nergens een stop gemaakt. Koolhydraten nog aangevuld met natuurlijk weer pasta, in de buurt van de start een grote tent waar men tegen inlevering van een bonnetje div. vleeswaren, kaas, brood, pasta en een flesje water kreeg aangeboden. Duurde wel wat lang daar net voordat wij aan de beurt waren de pasta op was en niet gelijk werd aangevuld en ging bijna van mijn houtje in de wachtrij, eindelijk na ruim een kwartier de pasta. Ondanks het lege gevoel toch weinig pasta gegeten, was het de vermoeidheid of gewoon pastamoe? Zeker een mooie maar vermoeiende dag gehad, de Gavia was zeker goed te doen men was hier aan het begin van de tocht dus nog volop energie echter de Mortirolo was een monster om snel te vergeten. In het totaalklassement was ik als nr 995 en Mélanie als nr 1004 geëindigd. Op de maandag nog wat rondgeslenterd in Aprica en dinsdag vertrek naar huis.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten