Pagina's

zondag 14 juni 2015

Prachtige Jean Nelissen Classic

Afgelopen zaterdag was het weekend van de Jean Nelissen Classic weer aangebroken. Net als in 2014 staat ook dit jaar de zwaarste toertocht van de Benelux weer op de Tandje Bij-kalender. Hoewel sommigen aanvankelijk meer voelden voor een andere uitdaging, werd toch massaal besloten mee te doen aan deze rit vanuit Vianden (Luxemburg).

Na aankomst op vrijdagmiddag werd een klein ritje gedaan vanaf de camping, waar Jaap, Wim en hun eega's neergestreken waren. Na ingeschreven te hebben werd de Rue du Sanatorium even beklommen, een klim van 2,5 km met een hoogteverschil van 165 meter. Gewoon lekker om erin te komen. Boven aangekomen werd wijselijk besloten de rest voor morgen te laten en gewoon weer af te dalen naar Vianden.

Zaterdagmorgen om kwart over zes ging de wekker voor de JN-classic. Hoewel zwaar bewolkt, was het nog droog. Dat duurde niet lang, want bij de start om half acht regende het lekker door. Gelukkig was het niet koud, dus werd gewoon in twee groepen gestart. Melanie reed de 125 km, de familie Lindhoud samen met Peter M de 220 km. De rest van de groep, 7 man, reed de 145 km-tocht. Die begon al lekker met de Mont Saint Nicolas, een klim van ruim 4 kilometer met een gemiddelde stijging van 7,8% en een maximum stijging van 25%. Die cijfers werd wat in twijfel getrokken, want dit voelde echt niet als de Keutenberg en die is 22%.

Na deze opwarmer volgen nog diverse grote en kleine klimmetjes, waarvan de Mur de Putscheid natuurlijk een herkenningspunt is. Wie herinnert zich niet de heroïsche strijd tussen Kees L. en Leon A. in 2006, waarbij de laatste van ellende om zijn moeder riep ? Wim Poot hield keurig bij waar we ons bevonden en al gauw werd het tijd voor een andere Mur, de Mur Extreme de Clervaux. Gelukkig was het inmiddels droog geworden en na deze muur volgde snel de eerste stop van de dag. Hier werden wat koeken en bananen naar binnen gewerkt en werden ook de bidons gevuld. De verzorging was prima in orde vandaag. Ook de mannen van de lange afstand werden hier verwelkomd en snel weer uitgezwaaid.

Na weer een aantal klimmetjes met allerlei exotische benamingen begonnen we de beentjes wel te voelen. Hoewel de meesten vol goede moed naar Luxemburg waren getogen om de 180 km te rijden, werd dit plan al snel bijgesteld op vrijdagavond. Na een kleine 90 kilometer volgden een tiental kilometers langs het riviertje de Sure. Een welkome afwisseling van al dat geklim, waarvan Jaap, Simon en Jacco even profiteerden door de oranje trein op gang te houden. Aan het eind van de Sure lag het mooie Diekirch, plaats van de tweede stop. Hier werd de inwendige mens weer wat meer mens gemaakt en werd op aanraden van Simon ook nog even gekwijld in de lokale fietsenwinkel.

Op weg naar de Cote de Broderbour (onthou die naam), slaakte Simon een kreet: "Dit is mijn dag !". Nog geen twee minuten later hing er op de klim van de Cote de Broderbour iemand over zijn stuur. Was dat de man die vandaag zijn dag had ? Hans Priem en Jacco hingen ook over hun stuur, maar dan van het lachen. Peter Franke ondertussen zag af als een beest, maar bleef lekker op eigen tempo boven komen. Lector et Emergo zullen we maar zeggen. Na weer een klim werd flink afgedaald en werden leuke snelheden bereikt. Ook nog een compliment voor Simon overigens die vandaag voorgoed afrekende met zijn daalangst.

Na 140 km kwam Vianden in zich, waar de dames nog aan een late lunch zaten. Op de camping werd nagenoten van de zon onder het genot van een drankje. Ook Melanie schoof aan, ze had een prima rit gereden en verkeert in goede vorm. Om zes uur waren ook de lange-afstandsrijders binnen, waarna de avond werd besloten met een lekkere maaltijd. Een weekend om nog lang over na te praten !

5 opmerkingen:

  1. Ik heb gelukkig mijn maaginhoud nooit achtergelaten tijdens het fietsen, Kees L. liet mij wel achter omdat hij beter klom die dag (alleen die dag).
    Zo zie je maar dat sommige verhalen steeds gekker worden na langere tijd.
    Ik wilde wel mijn moeder bellen op de Putscheid om te huilen maar die was niet thuis.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Reacties
    1. Gelukkig is alles nu aangepast naar de waarheid en kan ik weer rustig slapen. Bedankt broeder, met vriendelijke groet van De Adelaar van Scherpenisse.

      Verwijderen
  3. Jammer dat de Adelaar zoveel rust nodig heeft.
    Het zou ons plezieren als je zoals weleer langs berg en dal zweefde met die soepele pedaaltred

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heb uit welingelichte bron vernomen dat de Adelaar stiekem traint om in het najaar weer aan te sluiten bij TB

      Verwijderen