Pagina's

woensdag 23 september 2015

Mergelheuvelland tweedaagse

De MH2D is de laatste jaren weer wat gestegen in populariteit bij de leden van Tandje Bij en de Bidon. Liefst 16 fietsers waren dit jaar vanuit het Thoolse land afgereisd naar het zuiden van Limburg. Net als vorig jaar had ik samen met Jaap de caravan geparkeerd op camping Bruisterbosch nabij St. Geertruid. Ook kasteel Vaeshartelt mocht zich verheugen op de nodige Thoolse fietsers, evenals andere onderkomens in de omgeving. Vrijdagmiddag eerst een rondje warm trappen. Met Jaap z'n Mio is er zo een rondje gekozen met de beklimming van Gulpenerberg en de Cauberg, Mooi, want die heb ik al jaren niet meer beklommen. Bij Partij roepen er wandelaars naar ons. Het zijn Mariska en haar moeder die aan het wandelen zijn en het Tandje Bij shirt herkennen. Geinig dat je elkaar zover van huis nog tegen het lijf loopt. Zaterdagmorgen negen uur gaan we er aan beginnen. Een gemengde groep van snelheidsduivels, nieuwelingen en ervaren fietsers staat gereed. Jaap, Onno, Peter M. en Hans L. vormen de snelle groep. Nieuwelingen Jacky en Alex en een gedreven Izaak spurten er direct in de eerste beklimming achteraan. Adrie en mijn persoon weten beter en gaan rustig weg. De andere mannen, Hans, Ron, Peter F. Melanie en nieuwelingen Jaspert, Corné en Johan maken er dankbaar gebruik van en kruipen nog even in ons wiel. Na 17 km is de splitsing al. Alex is intussen bij zijn zinnen gekomen en staat te wachten op de 120 km mannen. Adrie is zo een beetje m'n vaste fietsmaat in de MH2D. Samen met hem en Peter F. gaan we voor de160 km.

Direct mogen we de Halembay op, niet veel later gevolgd door de Wonkerberg, de cote Chavée Arecht en cote de Sarolay. Met stukken van 10 tot 13% en gemiddeldes van 6,7 tot 8,7% gelijk werken in de eerste 45 km. Als we een lange steile afdaling richting Maasvallei krijgen gaat er een lampje branden. De beruchte steile steeg vlak bij Wandre staat er aan te komen. Hier zit een stuk in van ruim 22%. Adrie en ik zijn ervaringsdeskundige en als we erin draaien het steilste stuk op, staan we razendsnel op de lichte versnelling. Peter komt nog even voorbij gezwoegd. Wij weten dat we hier alleen moeten ronddraaien en naar niemand kijken. Iets verder, vlak voor m'n neus, valt Peter letterlijk stil en moet te voet verder. Hierin zitten niet alleen steile stukken tot aan de top, het is ook behoorlijk lang, wat het zwaarder maakt dan de Keuteberg. Zoals gebruikelijk moet menig pedaalridder hier kreunend de tocht te voet vervolgen. Na de cote de Fayembois volgt op 63 Km de eerste controle post. Ik zie van de snelle jongens nog net Onno, die weer vertrekt. Ook Izaak, Jacky en de 120 km groep zijn ter plaatse. Na een zoet hapje vervolgen we onze weg met Izaak en Jacky, die al heeft gevoeld dat het niet verstandig is hier te snel van start te gaan.

Er hangen grijze wolken in de Ardennen, waaruit het ook begint te regenen. Gecombineerd met het slechte wegdek gevaarlijke omstandigheden, zeker in de beboste afdalingen. Dat is achteraf ook wel te zien aan diverse personen met schaafwonden, blauwe plekken en verbanden. Dit is ook één van de reden dat sommige leden deze tocht niet meer zo zien zitten. Gelukkig blijven onze mensen gespaard. We beklimmen eerst de Fond de Gris, waarna op 88 km de Rue sur Steppes volgt. In de MH2D moet je alles waar Rue voor staat niet vertrouwen. Wat een apparaat is dat. Stukken van 20% en zelfs nog langer als de eerdere Rue. Een onvervalste benenbreker. Voor Jacky en Peter letterlijk, met kramp in de spieren worden ze pedaleur te voet. Samen met Izaak, zag hem niet eerder zo hijgen, en Adrie moeten we diep gaan om boven te komen. Bij de 2e controlepost op 108 km valt ons groepje uiteen, Peter raken we kwijt na de splitsing 120/160 km en Izaak z'n ketting heeft het begeven onder de krachtexplosies, zodat hij achterblijft op de controlepost waar ze hem verder helpen. Jacky heeft regelmatig kramp in de spieren en is blij dat we er bij zijn. In de laatste 52 km staan er nog acht klimmen op het programma. Bij de mijnen van Blegny, voor ons na 20 km al weer een stop. Hier nemen we even onze tijd. Na precies 160 km komen we in de stromende regen terug in de tent, waar iedereen al binnen is. We horen dat Izaak goed is geholpen door de organisatie en zelfs nog een stuk heeft kunnen fietsen. Johan en Corné hebben het op de 120 km bijzonder zwaar gehad. Beiden heftige kramp, waarbij Johan uiteindelijk met de bus is teruggekeerd omdat zelfs lopen onmogelijk werd. Het was dan ook een zware rit, veel klimmen, vals plat en afdalingen kort achtereen. Ook  weinig lopende stukken, wat het moeilijk maakt om in het ritme te komen of enigszins te herstellen. De regen en het slechte wegdek maakten het extra moeilijk. Alex heeft het als nieuwkomer goed gedaan en is evenals de ervaren Ron, Hans en Melanie niet in de problemen gekomen. Jaspert bleek zelfs een klimtalent, niet zo gek met een gewicht van 66 kg.  De rappe jongens waren al een heel poosje binnen, aangezien we koud en nat waren bleef de nazit daardoor kort. Niet getreurd, in de avonduren hadden we nog een gezellig etentje met een behoorlijke groep, waar we lekker hebben kunnen nababbelen. Weer een geslaagd einde van de fietskalender. Op weg naar het herfstseizoen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten